Πολλοί νέοι εργοθεραπευτές διανύουν τα πρώτα τους β΄ήματα στο επάγγελμα με ένα μόνιμο άγχος:
“Κάνω το σωστό;”
Συχνά, οι εκπαιδεύσεις που λαμβάνουμε εστιάζουν σε συγκεκριμένες τεχνικές, εργαλεία και παρεμβάσεις. Στην πράξη όμως, και αυτό που συχνά δεν μπορεί να μας καλύψει μία εκπαίδευση, δεν είναι μόνο το τι κάνεις — αλλά το πώς σκέφτεσαι.
Αυτό είναι και η λεγόμενη κλινική σκέψη.
Τι είναι η κλινική σκέψη στην εργοθεραπεία
Η κλινική σκέψη δεν είναι μια συγκεκριμένη μέθοδος ή ένας συγκεκριμένος τρόπος σκέψης.
Ουσιαστικά πρόκεται για την ικανότητα να:
- παρατηρείς ουσιαστικά, σε βάθος
- κατανοείς τι συμβαίνει πίσω από μια συμπεριφορά
- παίρνεις αποφάσεις με βάση το άτομο και το εκάστοτε πλαίσιο/περιβάλλον
Δεν υπάρχει μία “σωστή απάντηση” για ΄όλα.
Υπάρχει μια διαδικασία σκέψης.
Από τη θεωρία στην πράξη
Στην αρχή, ως νέοι θεραπευτές προσπαθούμε να εφαρμόσουμε:
- ασκήσεις
- δραστηριότητες
- πρωτόκολλα
χωρίς πάντα να μας είναι σαφές:
👉 γιατί το κάνουμε
👉 τι προσπαθούμε να πετύχουμε
Η κλινική σκέψη ξεκινά όταν αρχίζεις να ρωτάς:
- Τι προσπαθεί να κάνει αυτό το παιδί;
- Τι το δυσκολεύει πραγματικά;
- Ποιος είναι ο στόχος πίσω από τη δραστηριότητα;
Τα πιο συχνά “εμπόδια”
Πολλοί νέοι εργοθεραπευτές νιώθουν ότι:
- “κολλάνε” σε περιστατικά
- δεν ξέρουν αν κάνουν το σωστό
- αλλάζουν δραστηριότητες χωρίς σαφή κατεύθυνση
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι ικανοί.
Σημαίνει ότι βρίσκονται στη φάση όπου η σκέψη τους εξελίσσεται.
3 ερωτήσεις που μπορούν να αλλάξουν την κλινική σου προσέγγιση
1. Τι έχει νόημα για αυτό το άτομο;
Μην ξεχνάς: η παρέμβαση δεν αφορά μόνο δεξιότητες, αλλά τη συμμετοχή.
2. Τι μπορώ να αλλάξω εγώ;
Όχι μόνο το παιδί — αλλά τη δραστηριότητα, το περιβάλλον, τη δομή. Και το πιο βασικό, να αλλάξω τον τρόπο που συμπεριφέρομαι, σκέφτομαι.
3. Τι παρατηρώ πραγματικά;
Η παρατήρηση είναι η βάση της κλινικής σκέψης. Χρειάζεται να παρατηρώ εις βάθος και να προσέχω κάθε αλλαγή του πελάτη, έτσι ώστε να τροποποιώ και τη δική μου συμπεριφορά/παρέμβαση.
Η κλινική σκέψη δεν έρχεται από τη μία μέρα στην άλλη
Είναι κάτι που:
- χτίζεται με εμπειρία
- ενισχύεται μέσα από αναστοχασμό
- εξελίσσεται μέσα από συζήτηση και εποπτεία
Δεν είναι κάτι που “μαθαίνεις” μία φορά και έπειτα ξεμπερδεύεις με αυτό.
Ο ρόλος της υποστήριξης
Πολλοί θεραπευτές προσπαθούν να εξελιχθούν μόνοι τους. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, είναι η βάση της εξέλιξης ως επαγγελματίας.
Όμως η κλινική σκέψη χρει΄΄άζεται βοήθεια και από άλλους.Ααναπτύσσεται πιο ουσιαστικά όταν:
- μοιράζεσαι περιστατικά
- ακούς διαφορετικές οπτικές
- δίνεις χώρο να επεξεργαστείς τη σκέψη σου και να σκεφτείς νέες προσεγγίσεις
Συμπέρασμα
Η εργοθεραπεία δεν είναι μόνο εφαρμογή τεχνικών.
Είναι τρόπος σκέψης.
Και αυτός ο τρόπος σκέψης είναι που κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο “κάνω συνεδρίες” και στο “δουλεύω ουσιαστικά”.
Σημείωση: το βιβλίο από τον AOTA για την κλινική συλλογιστική αποτελεί έναν χρήσιμο οδηγό σκέψης για κάθε επαγγελματία.
Recent Comments